Hoe komen wij de Coronatijd door?

Je hebt je leven zo ingericht dat je elke dag een zinvolle en leuke bezigheid hebt. Dan komt het bericht van de lockdown en valt alles in een klap weg. Het overkwam ons allemaal. Vanuit de Senioren Zomerdaagse zijn we in gesprek gegaan hierover met deelnemers aan onze activiteiten. Hieronder eenveslag van het interview dat we hadden met Lous Muller

Lous Muller, 72 jaar, sinds 7 jaar weduwe.

“Hoe was het voor je toen half maart veel op slot ging?”

“In het begin had ik nog twee feesten want mijn zoon werd 50 en een neef werd 30 jaar. Het tweede feest was al anders, we omhelsden elkaar niet meer. En daarna viel alles stil, ik zou kamperen in Frankrijk dat niet doorging, de sportschool waar ik een keer per week naar toe ga, sloot, korfbal waar ik een fervent kijker van ben, stopte evenals de wandelgroep met aansluitend koffiedrinken en ik kon de wandelingen met een gehandicapte jonge vrouw niet meer doen. Dus een vakantie ging niet door en vier dagen waarop ik ‘onder de pannen’ was, zagen er nu anders uit. “

“Kamperen op je 72ste, in je eentje?”

“Ja hoor heb ik al eens eerder gedaan. Ik kampeer zo graag, dat wil ik mij niet laten afnemen. Ik zou naar een camping in Frankrijk gaan waar ik regelmatig met mijn man geweest ben. Ik ben alleen nu in Coronatijd bang dat het onbevangen kamperen niet meer terug komt voor mij.”

“Wat heb je tijdens de Lockdown gedaan?”

“Ik ben in mijn eentje gaan wandelen, naar het Natuurpark of Zuigerplasbos. Gelukkig vind ik het niet erg om alleen op pad te gaan. Ik kan mij zelf goed vermaken. Ik lees erg graag en ik fiets veel. Met mijn kinderen ging het contact per Whatsapp of telefoon. Mijn kleinzoon kwam minstens een keer per week voor het raam staan om gezellig te kletsen. Een vroegere buurman kwam wel eens een klusje doen. Dat waren wekenlang mijn contacten.”

“En hoe gaat het nu?“

“Ik wandel weer met een vriendin. Heerlijk om de perikelen uit de hele wereld met elkaar door te kunnen nemen. Dat lukt best op anderhalve meter afstand. En de wandelgroep op vrijdagochtend pakken we ook weer op. Met naar de sportschool gaan wacht ik nog even af hoe het met hun ventilatie gaat. Inmiddels neem ik ook weer twee keer per week die gehandicapte jonge vrouw mee op pad. Tot onzer beider vreugde!”

Over haar eigen toekomst is Lous niet pessimistisch:

“Wat ik doe vind ik plezierig om te doen. Er is een uitstapje naar de Markerwadden in het verschiet. Verder familiebezoek en af en toe een weekend logeren. En Ik hoop dat ik nog meer vrijwilligerswerk kan doen.”
Over de toekomst van haar kleinkinderen is ze iets onzekerder: komen ze ooit aan eigen huis en hoe gaat het met de banen?

Tot slot concludeerden we dat we allebei niet altijd meekomen met vergaande digitalisering. We zijn van de generatie die nog graag een persoon achter een balie spreekt. Heel bewust gaat Lous daarom naar een bank waar ze je persoonlijk helpen bij diverse vragen. Hopelijk blijft die mogelijkheid bestaan!

Het was een leuk gesprek met een vitale vrouw. Het verbaasde mij dan ook niet dat het motto van Lous is:

“Blijf bewegen en blijf positief !”

Lous in haar zelf ontworpen tuin. Het kunstwerk heeft ze destijds samen met haar man gekocht.

Algemene voorwaarden

Privacy Verklaring

Stichting Senioren Zomerdaagse Lelystad
Tel: 06 30 68 12 36
zomerdaagse@outlook.nl